[Fanfiction Hannibal] Curious

posted on 18 May 2013 23:55 by savaki in Artwork, Fiction, Hannibal

 

At first, It was just a curious.
.
.

“This…is my design” วิลเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแพร่วเบาท่ามกลางความเงียบสงัด เปลือกตาทั้งสองข้างเปิดอ้าออกอย่างช้าๆ ดวงตาสีฟ้าน้ำเงินดูเหม่อลอยราวกับยังไม่ตื่นจากภวังค์ ก่อนจะกวาดมองไปรอบกายเหมือนจะเพิ่งระลึกได้ว่าตนอยู่ที่แห่งใด สถานที่ที่เขาไม่อยากแม้จะจดจำ หากแต่มันกลับมีรากอันแข็งกล้าฝังลึกลงไปในสมองของเขา และทุกครั้งที่เขาหลับตาลง ความรู้สึกที่น่าสะอิดสะเอียนและขยะแขยง…ภาพตรงหน้ามีเพียงเศษซากจากโศกนาฎกรรมที่ทิ้งร่องรอยอันด่างพร้อยเอาไว้เท่านั้น....

.
.

It’s so beautiful…

.

.
แจ็คเดินเข้ามาพลางตบบ่าเขาเบาๆเป็นการปลอบใจ คำพูดที่เอ่ยบอกว่าเขาทำได้ดีมากนั้นไม่มีค่าอะไรถ้าเทียบกับสิ่งที่อยู่ในหัวเขาตอนนี้ เขาไม่ได้เลือกที่จะเป็นแบบนี้ แต่คนอื่นกลับเรียกมันว่า “ของขวัญ” เพียงเพราะมันมีประโยชน์ต่อพวกเขา วิลไม่เคยชื่นชมยินดีกับความสามารถนี้ อย่างไรก็ตามมันกลับเป็นสิ่งที่เขาทำได้ดีเสียนี่

.

.

Interesting..

.

.

มือทั้งสองข้างไม่ใช่ของเขา มือที่เปื้อนเลือดคู่นี้เป็นของผู้อื่นที่เขาไม่รู้จัก มัน...ทำให้เขาแปดเปื้อน เท้าคู่นี้ก็เช่นกัน สองเท้าที่ย่างก้าวอย่างเชื่องช้าและเย็นเยียบราวกับสัตว์ป่าที่กำลังออกล่าเหยื่อ....ไม่ใช่ของเขา เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามหน้าผากและแผ่นหลังของเขา หัวใจเต้นแรงเหมือนกับกลองที่ถูกตีรัวอยู่ข้างหู ได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจของตนเองที่รวยรินราวกับคนใกล้ตาย ทันใดนั้นก็มีแสงจ้าจากปลายทางบาดเข้าที่ตาของเขาจนต้องยกมือที่หนักอึ้งขึ้นมาบัง...

.

.

But also mysterious.

.

.

“Will….” ดอคเตอร์เลคเตอร์เอ่ยเรียกชื่อเขาอยู่หลายครั้ง มือนึงเขย่าที่ไหล่เขาเบาๆจนวิลสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เขาคงเผลอหลับไปขณะกำลังเล่าเรื่องคดีฆาตกรรมที่เพิ่งผ่านมา วิลสบถตัวเองเบาๆกับการเสียมารยาทของตนในการนัดพบครั้งนี้ เขายกมือข้างหนึ่งบีบเข้าที่สันจมูกเบาๆราวกับแก้ความรู้สึกเขินอายที่ค่อยๆปรากฎสีแดงเรื่อบนใบหน้า หากแต่ดอคเตอร์เลคเตอร์กลับส่งยิ้มมาให้เขา รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยอะไรบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจได้...คนตรงหน้าเป็นคนที่เขาไม่อาจเข้าถึง ราวกับมีอะไรบางอย่างที่เขาไม่กล้าถลำลึกลงไปมากกว่านั้น...วิลเคยถามดอคเตอร์เลคเตอร์ถึงความรู้สึกที่สับสนนี้ แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นเพียง....

.
”You know me better than you think.”

.
เขาได้แต่เฝ้าสงสัยกับประโยคที่ดอคเตอร์เลคเตอร์พูด แต่ก็เหมือนอย่างเคย..ฮันนิบาลมักพูดอะไรที่เขาไม่เข้าใจอยู่เสมอ...

.

.

At first, It was just a curious.
Then it’s becoming an admiration…and obsession.

.

.
Even the life without friends might hurt, no one said it would be easy, They just promised it would be worth when you find one.

.
Hannibal smiles.

.

-fin-

.

.
.
ไม่ได้เขียนฟิคจริงจังๆแบบนี้มาพักใหญ่ แต่ด้วยความพีคของซีรีย์เรื่องนี้ทำให้อดใจไม่ไหว ไม่รู้ว่าแต่งเป็นยังไงบ้าง ช่วยวิจารณ์กันหน่อยนะ (ภาษาอังกฤษก็ช่างมั่ว 55555+) พยายามจะแต่งให้ดูหลอนนิดๆ แต่สงสัยจะไม่ได้ผล 55555+ ไว้ถ้าคิดพล็อตดีๆจะลองแต่งดูอีกรอบ อันนี้ถือว่าเป็นน้ำจิ้มแก้ลงแดงของจขบ.ละกันนะคะ ;____;
.
มีวาดรูปเล่นไว้เหมือนกันคู่นี้ แต่มีแต่ภาพเขี่ยเล่น
.
.
.
.
.
พบกันเอนทรีหน้าค่า

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดดดด ชอบฟิคคู่นี้มากๆเลยยยย ขอต่ออีกนะค๊าาา

#3 By Nuyai on 2013-06-16 14:25

@horo แฮ่กๆๆ ฟิคนี้เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบค่ะ 555555+ จริงๆพูดให้ถูกมันก็มองได้ทั้งสองแง่นะทั้งวิลและหมอ เพราะทั้งคู่ก็ดูจะคล้ายกันหลายๆอย่าง หมอหลงไหลในตัววิล แต่วิลก็(เหมือนจะ?)เริ่มถลำลึกไปในตัวฆาตกรที่ตัวเองสืบคดี ทั้งคู่เป็นคนที่ไม่มีใครเข้าใจเหมือนๆกัน แล้วก็มองว่าอีกฝ่าย(อาจจะ)สามารถเป็นเพื่อนกับตนได้ XDDDDDD ชอบซีรีย์นี้ตรงที่ตัวละครมันซับซ้อนดีนี่ล่ะ กร้ากกกก
เราก็รอฟิคนัทอยู่นะจ้ะ //โดจินนี่อยากวาดนะ แต่เวลาไม่อำนวยจริงจัง แงงงงงงง

ขอบคุณที่มาอ่านน้าาา

#2 By ЯAZ on 2013-05-19 00:39

พี่เอ็มมมมมมมมมม กรี๊ดดดดดดดดดดด //สครีมมม 
วิลเริ่มหลงใหลงานอาชญากรรม หรือหลงใหลหมอกันแน่ หรือทั้งคู่!! แฮร่กกกก
ชอบการบรรยายมากกค่ะ ชอบพารากร๊าฟที่บอกว่า มือทั้งสองข้างไม่ใช่ของเขา.....
มันได้อารมณ์วิลมากค่ะ ชอบบบบ
รอเรื่องต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ!! รวมทั้งโดจินด้วย 555555
//จะเอาทุกอย่างงงงง cry cry cry cry 55555

#1 By HoRo ... ll on 2013-05-19 00:29