[Edited2 เอวัง เพิ่งเห็นว่าลงภาษาไทยไม่ครบ 55555+ *พลาดอย่างใหญ่หลวง* แต่แนะนำให้อ่านอิ๊งกันนะ]
.
พอดีระหว่างนั่งอ่านฟิคแล้วเกิดนึกไอเดียอะไรขึ้นได้ 555+
.
แต่งไว้สักพักละแต่ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะอัพเวอร์ชั่นไหนดี พอดีคิดสรรพนามการเรียกไม่ออก+อ่านฟิคอิ๊งเยอะไปลืมสำนวนไทยหมด orz เลยอยากแต่งภาษาอังกฤษมากกว่าแต่แกรมม่าอินี่ก็แสนบรมห่วย จะแต่งไทยก็แต่งไม่ถูก.......เลยขอลงมันซะสองเวอร์ชั่นละกันนะ โฮวๆๆ
.
เอาภาษาอังกฤษกันไปก่อนละกันเน้อะ ภาษาไทยอยู่ข้างล่างน่อ
.
When Loki was 7, he fell down the stairs.
.
"Are you alright, my dear?" His mother asked him.
.
It was hurt like hell.
.
But he didn't want her to worry about him.
.
So he lied.
.
"I'm alright, mother."
.
She smiled at him.
.
.
When he was 12. he had a fight with Thor.
.
Father was so angry, his face was red. Then he demanded to know who started this fight.
.
Thor didn't look at him. Neither was Loki.
.
But he wanted this to end.
.
So he lied.
.
"I'm the one who started."
.
Father looked at him. The disappointment in his left one eye.
.
It's not fair.
.
But Thor smiled at him.
.
.
When he was 17. Odin summoned both of them to his chamber.
.
"I'm so proud of you two, and one day....one of you will be King"
.
Odin said it but his eye was staring at Thor.
.
He has always been a good liar.
.
So he lied to himself a little bit longer.
.
.
At the first time he realized how much father and mother adored Thor, how they looked at him like a golden boy.
.
The son of Odin, The mighty Thor.
.
Then he did what he has always done.
.
"It's good to have a brother like you, Thor"
.
Sounded bitter, even in his own ears.
.
But he smiled anyway.
.
.
At the day Thor was dismissed from Asgard by Odin.
.
Loki was crowned King.
.
Nobody believed him.
.
Everyone called him a liar.
.
So be it.
.
.
Someone told him that liars can't be trusted.
.
Also you can't trust anyone but yourself.
.
Everybody is liar.
.
Why can't he become one himself?
.
But there's the only truth that you get from the liar.
.
The liar never tells the truth.
.
.
.
.
.
.
มาเวอร์ชั่นอาภาษาไทยกันมั่ง
.
.
เมื่อตอนโลกิอายุ7ขวบ เขาลื่นล้มตกบันได
"เป็นอะไรหรือเปล่า ลูกรัก" ท่านแม่ถามเขา
มันโคตรเจ็บเลยล่ะ
แต่เขาไม่อยากให้ท่านแม่กังวลใจ
เขาจึงโกหก
"ข้าไม่เป็นไรเสด็จแม่"
เธอส่งยิ้มให้กับเขา
เมื่อตอนที่เขาอายุ12 เขามีเรื่องทะเลาะวิวาทกับธอร์
ท่านพ่อโกรธมาก หน้าของเขาแดงกล่ำ เขาต้องการรู้ว่าใครกันที่เป็นคนริเริ่ม
ธอร์ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา โลกิก็เช่นกัน
แต่เขาต้องการจะให้เรื่องนี้จบลง
เขาจึงโกหก
"ข้าเป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมดเองเสด็จพ่อ"
โอดินมองมาที่เขา สายตานั้นเต็มไปหมดความผิดหวัง
มันไม่ยุติธรรมเลย
แต่ธอร์ส่งยิ่มให้กับเขา
เมื่อตอนที่เขาอายุ17 โอดินเรียกให้เขาและธอร์ไปที่ห้อง
"ข้าภูมิใจในตัวพวกเจ้าสองคนมาก และวันหนึ่ง....พวกเจ้าคนใดคนหนึ่งจะได้เป็นกษัตริย์"
โอดินพูด หากแต่สายตาของเขากลับจดจ่ออยู่ที่ธอร์
เขาเก่งเสมอในเรื่องของการโกหก
เขาจึงเลือกที่จะหลอกตัวเองไปอีกสักพัก
เมื่อครั้งที่เขาตระหนักได้ว่าท่านพ่อกับท่านแม่มองธอร์ด้วยความรักและห่วงใยขนาดไหน
บุตรแห่งโอดิน ธอร์ผู้ยิ่งใหญ่
เขาจึงเลือกทำอย่างที่เขาเคยทำมาเสมอ
"ข้าดีใจที่ข้ามีพี่เช่นท่าน ธอร์"
แม้น้ำเสียงจะฟังดูขมขื่น
เขาก็ยังส่งยิ้มให้อยู่ดี
เมื่อตอนที่ธอร์ถูกเนรเทศให้ไปอยู่ยังโลกมนุษย์โดยโอดิน
โลกิถูกแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์
แต่กลับไม่มีใครเชื่อเขา
ทุกคนกล่าวหาว่าเขาโป้ปด
เขาจึงยินดีน้อมรับแต่โดยดี
เคยมีคนบอกเขาว่าคนโกหกนั้นไม่ไว้ใจไม่ได้
แต่ว่าเราก็เชื่อใจใครไม่ได้นอกจากตัวเองเช่นกัน
ทุกคนนั้นล้วนแล้วแต่โกหกและใส่หน้ากากเข้าหากัน
แล้วทำไมเขาถึงจะเป็นหนึ่งในนั้นมิได้
แต่มัน...ก็ยังมีความเป็นจริงเพียงหนึ่งเดียวจากคนโป้ปด
คนโป้ปดไม่เคยพูดอะไรที่เป็นความจริง
.
.
.
จขบ.ไม่ได้แต่งอะไรเป็นจริงเป็นจังตั้งแต่ Supernatural เลย ฮ่าๆๆ พีคทั้งทีเลยเอาสักหน่อย กร้ากก
.
แล้วก็วันนี้จขบ.ไปดูรอบที่4 จนได้ orz
.
เจอกันงวดหน้าค่ะ ><